SŁUCH

A - B - C - D - E - F - G - H - I - J - K - L - M - N - O - P - R - S - T - U - W - Z

SŁUCH

zdolność odbierania, kodowania i przesyłania informacji słuchowej. Słuch ostrzega o grożącym niebezpieczeństwie, ale przede wszystkim umożliwia komunikację społeczną. Fale dźwiękowe wytwarzane są przez drgające cząsteczki, które powodują naprzemienne zagęszczenia i rozrzedzenia. Fale te przewędrowując przez trzy części ucha: ucho zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne osiągają receptory słuchowe w narządzie Cortiego. Komórki rzęsate błony podstawnej narządu Cortiego pobudzane są przez drgający płyn wewnątrz ślimaka. Wewnętrzne komórki rzęsate odpowiadają za dokładne rozróżnianie bodźców słuchowych (unerwia je ponad 90% włókien nerwu słuchowego), komórki rzęsate zewnętrzne odpowiadają za wykrywanie obecności dźwięku i otrzymują w przybliżeniu 10% włókien nerwu słuchowego. Zakres słyszalności dla człowieka wynosi około 20-20000 Hz, a przeciętny zakres mowy wynosi około 2000--5000 Hz. Bodziec dźwiękowy musi być wzmocniony by zostać przeniesionym z wypełnionego powietrzem ucha środkowego do wypełnionego płynem ślimaka. Ucho środkowe podwyższa ciśnienie dźwięku 22-krotnie (o 27 dB), z drugiej strony mięśnie ucha środkowego (mięsień napinacz błony bębenkowej i mięsień strzemiączkowy) kurcząc się odruchowo w reakcji na intensywne dźwięki, redukują amplitudę ciśnienia dźwięku. Uszkodzenia słuchu to głównie głuchota, która może być wrodzona lub nabyta, całkowita na wszystkie dźwięki lub z zachowaniem słuchu dla pojedynczych tonów i szmerów. Głuchota może być jedno- lub obustronna, obustronna wrodzona głuchota prowadzi do niewykształcenia się mowy artykułowanej głuchoniemoty. Zależnie od lokalizacji wyróżnia się dwa rodzaje głuchoty: głuchota przewodzenia - powodowana przez zaburzenie transmisji dźwięku do czuciowych mechanizmów ucha wewnętrznego przez defekt w uchu zewnętrznym lub środkowym; głuchota nerwowa - wynika z defektu w uchu wewnętrznym lub w nerwie przedsionko-woślimakowym (—> niedosłuch).